ΘΕΑΤΡΑ

Επι­λο­γή θεά­τρου——————-next >ΟΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΖΟΥΜΕΝΟΙ

1991 : “Επι­κίν­δυ­νο παι­χνί­δι” του Μ. Κορ­ρέ ( σκη­νο­θε­σία Μάνος Μανιάς )

Έπαι­ξαν: Λεκά­κης Κ Αντώ­νης ‑Σπιν­θου­ρά­κης Σ. Κωστας-Πανα­γιω­τα­κης Αλέ­κος, Βλα­χά­κη Βάλια ‑Μαστρα­ντω­νά­κη Κατε­ρί­να ‑Μαστρα­ντω­νά­κη Μαρία ‑Στεια­κά­κης Μιχά­λης !!

——————————————————————————————

Ένα στιγ­μιό­τυ­πο, απ’ αυτή την ατε­λεύ­τη­τη και ποι­κι­λό­μορ­φη σύγκρου­ση, μας παρου­σιά­ζει οσυγ­γρα­φέ­ας Μανό­λης Κορ­ρές ονο­μά­ζο­ντάς το: «Επι­κίν­δυ­νο παι­χνί­δι». ’ Ενα παι­χνί­δι που στή­νε­ται από το γιό και την κόρη στην προ­σπά­θειά τους να υλο­ποι­ή­σουν κάποιες επι­θυ­μί­ες τους, να ικα­νο­ποι­ή­σουν κάποιες ζωτι­κές ανά­γκες τους, απο­σπώ­ντας το «ελεύ­θε­ρο» απ’ τους γονείς τους. ’ Ετσι τα τέσ­σε­ρα μέλη της οικο­γέ­νειας του βιο­μή­χα­νου Νίκου Μπερ­σή θα εμπλα­κούν και θα παί­ξουν το «παι­χνί­δι», που
εμπνεύ­στη­κε και έστη­σε ο γιος. Οι κατα­στά­σεις δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη, το κωμι­κό εναλ­λάσ­σε­ται με το τρα­γι­κό καθώς όλοι προ­σπα­θούν να επι­βιώ­σουν συνει­δη­τά ή ασυ­νεί­δη­τα σ’ ένα σκλη­ρό παι­χνί­δι που δεν έχει κανό­νες, νόμους και όρια.
Στή­σα­με το έργο ρεα­λι­στι­κά, δίνο­ντας και το ανά­λο­γο ύφος στην παρά­στα­ση. Πιστεύ­ου­με πως απο­φεύ­γο­ντας τον νατου­ρα­λι­σμό, ειδι­κά σε κάποια σημεία της παρά­στα­σης, δίνου­με πιο ανά­γλυ­φες όχι τις κατα­στά­σεις και τις «στιγ­μές» του έργου αλλά τις μετα­πτώ­σεις των παι­κτών μέσα στη γρή­γο­ρη και αδυ­σώ­πη­τη εξε­λι­κτι­κή πορεία του παι­χνι­διού.
Ενός παι­χνι­διού που είναι φύσει αδύ­να­το ν’ ανα­δεί­ξει νικη­τές και ηττη­μέ­νους. Ο θρί­αμ­βος δεν θά ’ χει γεύ­ση για­τί απλού­στα­τα δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει. Το ακού­μπι­σμα σε μια κλει­στή πόρ­τα και ο καπνός του τσι­γά­ρου που ανα­δύ­ε­ται είναι ίσως η μονα­δι­κή γεύ­ση ικα­νο­ποί­η­σης που ο ταλαι­πω­ρη­μέ­νος ήρω­ας μπο­ρεί να έχει μέσα στη μονα­ξιά του
παί­κτη ενός «επι­κίν­δυ­νου παι­χνι­διού».

Επι­λο­γή θεά­τρου