ΘΕΑΤΡΑ

έπαι­ξαν :
ΚΟΣΜΑΔΑΚΗΣ ΣΠΥΡΟΣ– ΚΟΣΜΑΔΑΚΗ Σ. ΜΑΡΙΑ– ΠΛΟΥΣΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑ– ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ ΑΛΕΚΟΣ– ΚΙΣΣΑΝΔΡΑΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ–
ΜΑΡΓΑΡΙΤΣΑΝΑΚΗΣ Ε. ΝΙΚΟΣ– ΓΙΟΥΛΗ ΜΟΝΙΑΚΗ

Αργυ­ρώ Κων­στα­ντά­κη Σκη­νο­θέ­τις:
Λίβιγκ ρουμ παλιάς αρχο­ντι­κής βίλας στην Κηφι­σιά. Αρι­στε­ρά, μεγά­λη τζα­μό­πορ­τα που οδη­γεί στη βερά­ντα και από κει στον κήπο. Στο βάθος αρι­στε­ρά,  που οδη­γεί στο χωλ, όπου υπο­τί­θε­ται ότι είναι η κύρια είσο­δος. Στο βάθος δεξιά, σκά­λα που οδη­γεί στον επά­νω όρο­φο, όπου είναι τα υπνο­δω­μά­τια. Δεξιά πόρ­τα που οδη­γεί στο γρα­φείο.
Είναι πρωί, γύρω στις οκτώ και από το γρα­φείο βγαί­νει η Κλειώ Κων­στα­ντα­ρέα, ηλι­κιω­μέ­νη αρχό­ντισ­σα, παλιάς νοο­τρο­πί­ας, αυταρ­χι­κή, αλλά κατά βάθος καλό­καρ­δη. Βγαί­νει στη­ρι­ζό­με­νη στο αχώ­ρι­στο μπα­στου­νά­κι της και τρα­βά­ει το κορ­δό­νι, που ειδο­ποιεί το προ­σω­πι­κό. Το ξανα­τρα­βά­ει, αλλά κανείς δεν εμφα­νί­ζε­ται και τότε φωνά­ζει…
 
Η παρά­στα­ση αρχί­ζει!!
με το έργο των Αση­μά­κη- Για­λα­μά-Κώστα Πρε­τε­ντέ­ρη «ΈΝΑΣ ΙΠΠΟΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΟΥΛΑ».
-Μα είναι επο­χή για ιππό­τες και πρι­γκί­πισ­σες;
-Είναι πως δεν είναι.
Δύσκο­λες επο­χές μεν, αλλά και πότε δεν είναι δύσκο­λες;
Και την επο­χή που γυρί­στη­κε η πασί­γνω­στη ται­νία, πάλι οι ιππό­τες ήταν σπα­νιό­τα­το είδος. Και πάντα σπα­νί­ζουν οι ευγε­νι­κές ψυχές, αλλά ευτυ­χώς δεν εξα­φα­νί­ζο­νται. Περισ­σό­τε­ρα για το έργο που δια­λέ­ξα­με φέτος θα σας πού­με εν και­ρώ. Αυτό που έχει σημα­σία πρω­τί­στως, είναι ότι ο Πολι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Αυγε­νι­κής για άλλη μια φορά δίνει προ­τε­ραιό­τη­τα στο ανέ­βα­σμα μιας θεα­τρι­κής παρά­στα­σης! Άντε πάλι να μαζευ­τού­με, άντε να ξεκι­νή­σου­με, άντε να μοι­ρά­σου­με τους ρόλους, άντε να αγχω­θού­με, να τρέ­ξου­με, να παί­ξου­με, να ζεστα­θού­με, να ζωγρα­φί­σου­με, να γρά­ψου­με, να φωνά­ξου­με, να παλέ­ψου­με, να γκρι­νιά­ξου­με, ν’ αγα­πη­θού­με, να θυμώ­σου­με, να διψά­σου­με, να ξενυ­χτή­σου­με και να μεθύ­σου­με, να τους ξεχά­σου­με όλους εδώ!
Καλή δύνα­μη σε όλους