ΘΕΑΤΡΑ

Επι­λο­γή θεά­τρου————next>ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ

2001 : “Τα τέσ­σε­ρα πόδια του τρα­πε­ζιού” του Ι. Καμπα­νέλ­λη (σκη­νο­θε­σία Αργυ­ρώ Κων­στα­ντά­κη)

Έπαι­ξαν :Αση­μά­κης Κάβαλος:Χάρης Παυ­λά­κης, Νοσο­κό­μα: Μαρία Μπο­λά­κη Αλί­κη: Γεωρ­γία Παυ­λά­κη, — Κώστας: Σπύ­ρος Κοσμα­δά­κης Τώνης: Βασί­λης Πρε­βε­λια­νά­κης, Μαί­ρη: Κατε­ρί­να Ζερ­βά­κη — Ειρή­νη: Μαριά­να Καπα­ντά­γη, — Γιώρ­γος: Αλέ­κος Πανα­γιω­τά­κης — Μάνος, Γιάν­νης Τυλά­κης, –Θεία: Νίτσα Σχοι­να­ρά­κη

«Τα τέσ­σε­ρα πόδια του τρα­πε­ζιού» είναι ο αντί­πο­δας του κόσμου της «Αυλής των θαυ­μά­των». Το έργο γρά­φτη­κε από τον Ιάκω­βο Καμπα­νέλ­λη το 1978 και παρου­σιά­στη­κε από το θέα­τρο Τέχνης. Η ιστο­ρία του έργου είναι πολύ απλή. Τα επτά αδέλ­φια, γυναί­κες και άντρες, κλη­ρο­νό­μοι μιας μεγά­λης βιο­μη­χα­νι­κής επι­χεί­ρη­σης, κάτω από την τυραν­νι­κή αθα­να­σία ενός επτά­ψυ­χου πατέ­ρα που μολο­νό­τι είναι σε μόνι­μη αφα­σία δια­τη­ρεί το 51% των μετο­χών του. Τα αδέρ­φια τσα­κώ­νο­νται μετα­ξύ τους για­τί όλα θέλουν να ηγη­θούν και να ανα­λά­βουν τη διεύ­θυν­ση της εται­ρεί­ας. Οι ανε­λέ­η­τες ραδιουρ­γί­ες και οι λυσ­σα­λέ­οι καυ­γά­δες που γίνο­νται συνέ­χεια ανά­με­σά τους οδη­γούν στην αλλη­λο­ε­ξό­ντω­ση τους. Τελι­κά δια­πι­στώ­νουν ότι κυνη­γούν και επεν­δύ­ουν σε ένα μέλ­λον που δεν το ορί­ζουν. Μέσα όμως από τις διά­φο­ρες κωμι­κο­τρα­γι­κές κατα­στά­σεις που ζουν απο­φα­σί­ζουν να συμ­φι­λιω­θούν και να μονοιά­σουν και να συνε­χί­ζουν να έχουν ακό­μα το μπα­μπά τους.

Λίγα λόγια για το έργο όπως τα έγρα­ψε ο ίδιος ο συγ­γρα­φέ­ας: “…Τα εφτά αδέρ­φια, γυναί­κες κι άντρες, κλη­ρο­νό­μοι μιας μεγά­λης βιο­μη­χα­νι­κής επι­χεί­ρη­σης, ζουν κάτω από την τυραν­νι­κή αθα­να­σία ενός εφτά­ψυ­χου πατέ­ρα που μολο­νό­τι είναι σε μόνι­μη αφα­σία, δια­τη­ρεί το 51% των μετο­χών, κρα­τώ­ντας έτσι τους δια­δό­χους του σε άγνοια για τη μελ­λο­ντι­κή υπό­στα­ση του καθε­νός μέσα στην εται­ρία.

Ανε­λέ­η­τες ραδιουρ­γί­ες και λυσ­σα­λέ­οι καβγά­δες γίνο­νται συνέ­χεια ανά­με­σά τους με στό­χο την εξα­σφά­λι­ση του πόστου ηγε­σί­ας. Στην πιο άγρια απ’ τις μετα­ξύ τους δια­μά­χες και ενώ έχουν φτά­σει στη με όλα τα μέσα αλλη­λο­ε­ξου­θέ­νω­ση, δια­πι­στώ­νουν, σε από­γνω­ση ότι κυνη­γούν μια “τελειω­μέ­νη” υπό­θε­ση, επεν­δύ­ουν ένα μέλ­λον που δεν το ορί­ζουν…” (Από­σπα­σμα από το σημεί­ω­μα του Ιάκω­βου Καμπα­νέλ­λη, 1978)

Επι­λο­γή θεά­τρου