ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ

επι­λο­γή Ιστο­ρί­ας

επι­λο­γή Ιστο­ρί­ας

Η έμπνευ­ση μου για να γρά­ψω αυτό το κεί­με­νο για το κάρο,  μου ήρθε εντε­λώς τυχαία, όταν το βλέμ­μα μου έπε­σε πάνω σε μια παλιά φωτο­γρα­φία. Η φωτο­γρα­φία αυτή απει­κο­νί­ζει το μακα­ρί­τη πλέ­ον Γερο-Τζε­ρε­μο­γιώρ­γη να κρα­τά­ει τα ηνία και δύο Γερ­μα­νούς στρα­τιώ­τες δίπλα του. Η σκέ­ψη μου γύρι­σε αρκε­τά χρό­νια πίσω στις αρχές της δεκα­ε­τί­ας του 1960, τότε που το κάρο εξα­κο­λου­θού­σε ακό­μα να παί­ζει σημα­ντι­κό ρόλο στον τόπο μας σχε­τι­κά με τις μετα­φο­ρές. Πήρα λοι­πόν τη φωτο­γρα­φία κοντά μου, έβα­λα τα γυα­λιά μου, και την κοί­τα­ζα προ­σε­κτι­κά. Μάταια προ­σπα­θού­σα να βρω τον αριθ­μό κυκλο­φο­ρί­ας με τη σφρα­γί­δα του ΚΤΕΟ, το σήμα της εφο­ρί­ας, το ρεζερ­βουάρ της βεν­ζί­νης. Μη σας πω τώρα ότι έψα­χνα να βρω και τους αερό­σα­κους για­τί θα το παρα­χο­ντρύ­νω.

Θυμά­μαι όταν το αυτο­κί­νη­το έκα­νε τα πρώ­τα του βήμα­τα στη ζωή μας. Το κάρο εξα­κο­λου­θού­σε να υπάρ­χει και αντι­στε­κό­ταν στον αντα­γω­νι­σμό του αυτο­κι­νή­του. Τα καλο­καί­ρια τα κάρα του χωριού μας μετέ­φε­ραν στην αγο­ρά του Ηρα­κλεί­ου τα φρού­τα, όπως αχλά­δια, βερί­κο­κα, ροδά­κι­να, αμύ­γδα­λα και άλλα. Φόρ­τω­ναν αργά το βρά­δυ και ξεκι­νού­σαν κατά τις δώδε­κα για να φτά­σουν ξημε­ρώ­μα­τα στο Ηρά­κλειο.

Ακό­μα πιο παλιά, το κάρο γνώ­ρι­σε μεγα­λύ­τε­ρες δόξες. Είχε την τιμή να μετα­φέ­ρει μεγά­λους άρχο­ντες και βασι­λείς. Στην Αγγλία ακό­μα και σήμε­ρα υπάρ­χει η βασι­λι­κή άμα­ξα, που τη χρη­σι­μο­ποιεί κατά και­ρούς η βασι­λι­κή οικο­γέ­νεια.. Στη χώρα μας το κάρο στα­μά­τη­σε να προ­σφέ­ρει τις υπη­ρε­σί­ες του παρελ­θό­ντος. Τώρα συνα­ντά­με άμα­ξες που και που σε του­ρι­στι­κές περιο­χές, που προ­σφέ­ρουν βόλ­τες και περι­πά­τους στους ρομα­ντι­κούς και τους ερω­τευ­μέ­νους.

επι­στρο­φή στα αφη­γή­μα­τα

---